Pochodzenie i historia
Koń małopolski rozwinął się w południowo-wschodniej Polsce z miejscowych koni chłopskich o dużym udziale krwi konika polskiego. W XVIII wieku ulepszano je końmi orientalnymi (perskie, tureckie, arabskie), a w XIX wieku wprowadzono konie austro-węgierskie — Shagya, Gidran, Furioso — oraz angielskie. Efektem jest szlachetna rasa w typie angloarabskim.
Pokrój
Konie małopolskie są eleganckie, wytrzymałe, o średnich gabarytach i suchej budowie. Mają niewielką, zbliżoną do arabskiej głowę, długą szyję, wyraźnie zaznaczony kłąb oraz długie, suche kończyny bez szczotek pęcinowych. Wzrost w kłębie wynosi 158–165 cm.
Maść
W rasie występują wszystkie maści. Szczególnie znana jest stadnina w Michałowie, specjalizująca się w rzadkiej maści tarantowatej.
Charakter i użytkowość
Rasę cechują płodność, pewność, długowieczność i wytrwałość w pracy. To przede wszystkim koń wierzchowy, wszechstronny w rekreacji i sporcie. Historycznie ogromny wpływ na europejską hodowlę koni sportowych wywarł ogier Ramzes (ur. 1937), wywodzący się z tej rasy.
Opracowano z pomocą AI, zweryfikowane redakcyjnie. Źródła: Wikipedia.